پر از عطر كرنش بود

و خدا را من...چه زيبا شنيدم

وقتي كه دستانت را نورديدم........تا سوالم را از آن ها بپرسم!!.

كه چگونه مي رقصند   و     مي چرخند   و مي پيچند

وديگر دست نتوان گفت نامش را

كه در آن هنگام چشم بايد بست و نذر كرد

و   زيارت

من چشم هايم را بستم

نذر كردم

من همه سجده شدم.......فرش

ابريشمي هزار رنگ

تار  و  پودم همه نور__گره هايم همه سبز

من همه لحظه شدم...نيست____محو شدم...رنگ.

آن گاه كه تو در من تپيدي

و من به دنيا آمدم.

سلام بر من كه همه وجودم از تو آغاز شد.

من فراتر از ایمان خواهم رفت
من بالاتر از وحدت
به آنجا که هیچکس نداند کجاست، خواهم رفت!
 

چي مي شد؟

 چي مي شد اگه خدا امروز وقت نداشت به ما بركت بده چرا كه ديروز ما وقت نكرديم از او تشكر كنيم.

كجا مي روي ؟

كسي نيست ، با خودم حرف مي زنم

 يِه نفر شعر شرقي واسه من هديه بياره

 
شعري از ديارِ بارون که پُر از عطرِ بهاره

 
من اگه شرقي ِ خستم، هنوز از پا ننشستم

 
توي ِ طوفان حوادث، سر ِ سوزن نشکستم

 
مي خوام از شرق بخونم، که تو اوُن کاوه درخشيد

 
سرزمين رُستمُ زال، آسمونِ تختِ جمشيد

 
مي خوام از شرق بخونم، از کَمان تير ِ آرش

 
از ديار ِ سبز ايران، از شجاعت سياوش

 
بخونم ازعشق ِ شرقي،قصّه ي خسروُ شيرين

 
بيسُتونُ تيشه وُ دل، ليليُ يه عشق ِ ديرين

 
بخونم از زن ِ شرقي، که با عشقم آشنا کرد

 
رنگِ آبي زدُ بخشيد، به شباي خلوتُ سرد

 
بخونم از اوُن دياري، که زِ داغِ غصّه پيره

 
ولي با تموم درداش هنوزم بيشه ي شيره

 
ما اگه چشمارُ بستيم، هنوز از پا َننِشستيم

 
وطن اي کلامِ زيبا تُو بدون عاشِقِت هستيم...