دست همه­ي حاضران بالا رفت.

سخنران گفت
: " بسيار خوب، من اين اسکناس را به يکي از شما خواهم داد، ولي قبل از آن مي­خواهم کاري بکنم ."

سپس در برابر نگاه­هاي متعجب
، اسکناس را مچاله کرد و باز پرسيد: " چه کسي هنوز مايل است اين اسکناس را داشته باشد؟ "

و باز دست­هاي حاضران بالا رفت.

اين بار مرد اسکناس مچاله شده را به زمين انداخت و چند بار آن را لگدمال کرد
و با کفش خود آن را روي زمين کشيد. بعد اسکناس را برداشت و پرسيد
:" خب، حال چه کسي حاضر است صاحب اين اسکناس شود؟ "

و باز دست همه بالا رفت.

سخنران گفت: "دوستان، با اين بلاهايي که من سر اين اسکناس آوردم
، از ارزش اين اسکناس چيزي کم نشد و همه­ي شما خواهان آن هستيد."

و ادامه داد: "در زندگي واقعي هم همينطور است، ما در بسياري از موارد با تصميم­هايي که مي­گيريم
، يا با مشکل­هايي که روبرو مي­شويم، خم مي­شويم، مچاله مي­شويم
، خاک­آلوده مي­شويم و احساس مي­کنيم ديگر پشيزي ارزش نداريم
، ولي اين­گونه نيست و صرف­نظر از اين که چه بلايي سرمان آمده
، هرگز ارزش خود را از دست نمي­دهيم
 و هنوز هم براي افرادي که دوستمان دارند، آدم پرارزشي هستيم. 
 

نبض شب مي زند  به آرامي
مي چكد شور زندگي از تن من
رعشه ها،سايه مي زند  شب را
روي گلهاي سرخ دامن من

لحظه اي روي شانه مي لغزد

اشك ابري كه مي دودبيكار

مي زندپرده هاي غربت را         

عابركوچه هاي شب ،گيتار

موجي ازخاطرات دريايي           

مي كشدباخودش خيالم را

مي بردتاكجا؟نمي دانم

مرغ شعرشكسته بالم را

لحظه اي چنگ مي زنم برسيم

لحظه اي مي گريزدازدستم

غافل ازاين كه گام آخرچيست؟

ياكجامي روم ؟كجاهستم؟

دردل من ستاره اي روشن

درخيالم پرنده اي بيدار

زيرگوشم ترانه هاي اميد          

باصداي شكسته گيتار

معلم پاي تخته داد مي زد
 صورتش از خشم گلگون بود
 و دستانش به زير پوششي از گردپنهان بود
ولي ‌آخر كلاسي ها
لواشك بين خود تقسيم مي كردند
وان يكي در گوشه اي ديگر جوانان را ورق مي زد
براي آنكه بي خود هاي و هو مي كرد و با آن شور بي پايان
تساوي هاي جبري رانشان مي داد
خطي خوانا به روي تخته اي كز ظلمتي تاريك
غمگين بود
تساوي را چنين بنوشت
يك با يك برابر هست
 از ميان جمع شاگردان يكي برخاست
هميشه يك نفر بايد به پا خيزد
به آرامي سخن سر داد
تساوي اشتباهي فاحش و محض است
معلم
مات بر جا ماند
و او پرسيد
گر يك فرد انسان واحد يك بود آيا باز
يك با يك برابر بود
 سكوت مدهوشي بود و سئوالي سخت
معلم خشمگين فرياد زد
آري برابر بود
و او با پوزخندي گفت
اگر يك فرد انسان واحد يك بود
آن كه زور و زر به دامن داشت بالا بود
وانكه قلبي پاك و دستي فاقد زر داشت
پايين بود
اگر يك فرد انسان واحد يك بود
آن كه صورت نقره گون
چون قرص مه مي داشت
بالا بود
وان سيه چرده كه مي ناليد
پايين بود
اگريك فرد انسان واحد يك بود
اين تساوي زير و رو مي شد
حال مي پرسم يك اگر با يك برابر بود
نان و مال مفت خواران
از كجا آماده مي گرديد
يا چه كس ديوار چين ها را بنا مي كرد ؟
يك اگر با يك برابر بود
پس كه پشتش زير بار فقر خم مي شد ؟
 يا كه زير صربت شلاق له مي گشت ؟
يك اگر با يك برابر بود
پس چه كس آزادگان را در قفس مي كرد ؟
معلم ناله آسا گفت
بچه ها در جزوه هاي خويش بنويسيد
 يك با يك برابر نيست

يک غزل گفته ام مثل يک ، با رديف بيفتد بیفتد

شايد اين شعر بی مايه باشد ، شايد اين قافيه بد بیفتد

من ولی امتحان کردم امشب ، آسمان ريسمان کردم امشب

شايد اين شعر بی مايه روزی ، دست يک روح مرتد بيفتد

من ولی در پی يک سوالم : اين که پايان اين ماجرا چيست؟

اين که آخر چرا مرگ بايد روی يک خط ممتد بيفتد؟

 اتفاقی شبيه شکستن ، خلسه ای مثل از خود گسستن

اتفاقی که امروز... فردا... يا نه هر لحظه شايد بيفتد
 

خيز ودر شهر غوغا کن آزر! آتشی تازه بر پا کن آزر!

رفته است آن تبر دار ديروز، پای بتهای معبد بيفتد
 

موج بايد برانگيزی از من ، ماه بايد بياويزی از من

موج يا ماه تا نبض دريا ، يک دم از جزر و از مد بيفتد

*****

مرگ طنزی فصيح است آری ، بايد از عمق جان خواند وخنديد

گرچه اين شعر بی مايه باشد ، گرچه اين قافيه بد بيفتد