ماجرای دو تا گل سرخ

در حاشيه يکي از پارکهاي بزرگ شهر مجسمه ي مردي ست شايد از برنز يا فلز ديگر که روي يک صندلي سنگي نشسته است و به پارک نگاه مي کند او بسيار طبيعي ست و کمي هم خسته او را طوري ساخته اند که خم به ابرو نمي آورد او را طوري ساخته اند که درد را حس نمي کند او را طوري ساخته اند که ظاهرا چيزي نمي شنود چيزي نمي بيند چيزي نمي گويد و هيچ آرزويي و غصه يي ندارد او را دقيقا براي کنار پارک خوشبخت ساخته اند در زمستان گذشته من با اين مجسمه دوست شد .

من در زمستان گذشته بعد از اينکه با مجسمه دوست شدم هفت و شايد هم هشت روز با او درددل کردم فقط هفت يا هشت روز و در آخرين روزي که با او درددل کردم ناگهان ترکيد با صدايي وحشتناک و من خيلي تعجب کردم البته نه براي اينکه مجسمه ترکيد .... *** حالا چند جاي مجسمه را وصله پينه کرده اند و به من هم گفته اند کنار آن مجسمه ننشينم يعني نوشته اند : دست نزنيد ‚ تازه تعمير است من هنوز هم متعجبم و گمان مي کنم تا روزي که بميرم متعجب باقي بمانم البته نه براي اينکه مجسمه ترکيد