در شهری که پرنده هایش پرواز را فراموش کرده اند,

خبر چه می بری از آسمان نیلگون.

می گریم بر مزار پرنده ایکه اسم کوچکش را نمی دانم:

...آی ! توده ابرهای سیاه بیایید

که در این شهر رنگ آبی آسمان, بهانه پرواز نیست.

فرش تاریکی ها و مهیب طوفانها را بگسترانید

و نترسید! این جا کسی سر طغیان بر نخواهد داشت.

...آی ! شکارچیان خونین دل

بیایید و دامهایتان را بر گیرید

که در شهری که آسمانش تیره و تار است

شکار شدن خود رهاییست, خود آرزوست.

...آی ! پرنده ای که اسم کوچکت را نمی دانم

بگو من در شهری که پرنده هایش پرواز را فراموش کرده اند,

چه می کنم؟...